جلد هشتم كتاب محبّت و شوق و رضا و انس ( 1 ) و اين ششمين كتاب از بخش منجيات المحجة البيضاء في تهذيب الاحياء است بسم اللّه الرّحمن الرّحيم ستايش ويژهء خداوندى است كه دلهاى دوستانش را از توجّه به متاع دنيا و زيباييهاى آن منزّه داشته ، و نيّات آنها را از ملاحظهء غير حضرت او پاكيزه گردانيده ، سپس آنها را براى اقامت بر بساط عزّت خود برگزيده و به اسماء و صفات خود بر دلهاى آنها تجلى كرده تا به انوار معرفت او فروزان شدند . پس از آن از سبحات وجه خود پرده برگرفت تا به آتش محبّت او سوختند ؛ سپس به كنه جلال خود از آنان محجوب گرديد ، تا در ميدان پهناور عظمت و كبريايى او حيران و سرگردان شدند ؛ و هر زمان براى ملاحظهء حقيقت جلال او به پا خاستند خرد و بينش خود را مستغرق بهت و حيرت يافتند ؛ و هرگاه در صدد بر آمدند كه نوميدانه از او باز گردند از سراپردهء جلال او ندا رسيد : اى كسى كه به سبب نادانى و شتاب خود از وصول به حق نوميدى ، شكيبا باش . از اين رو آنان در ميان ردّ و قبول و منع و وصول همچنان غريق درياى معرفتش ، و سوختهء آتش محبّتش باقى ماندند . و درود بى كران و سلام فراوان بر محمّد مصطفى صلّى اللّه عليه و آله بدان حدّ كه در خور كمال نبوّت اوست و بر خاندانش كه مهتران و پيشوايان خلق و راهنمايان و زمامداران حق‌ّاند و بر اصحاب او باد . امّا بعد ؛ بى شكّ دوست داشتن خداوند عاليترين هدف همهء مقامات و بلندترين قلّهء رفيع درجات است ؛ چه پس از ادراك اين محبّت هيچ مقامى نيست ، جز اين كه ثمره‌اى از